TUĞBA TURAN YAZDI ‘’ ELVİS: EFSANE HALA YAŞIYOR’’

Yazar Tuğba Turan Vizyondaki ‘’Elvis’’ filmi ile ilgili olarak “Elvis:Efsane Hala Yaşıyor” balıklı bir yazı kaleme aldı. Tuğba Turan kaleme aldığı yazısında şu ifadelere yer verdi;

‘’Dünyaya ve bulunduğu ülkeye yirmi sene erken gelmiş bir adam var: ELVİS. 1950’li yıllarda yani ırk ayrımcılığının ayyukta olduğu yıllarda siyahiler gibi kıvırtarak onların tarzında şarkı söyleyen ve dans eden beyaz bir genç! Neredeyse dans ettiği için hapse atılacak olan Elvis’e bir seçenek daha sunuyorlar: askere gitmek. Askerden döndükten sonra sinema sektöründe James Dean gibi bir efsane olma hayalinin peşinden yıllarca gidecek Elvis, şarkıcılığını körelterek. Sonunda 27 Haziran 1968’de ‘comeback special’ isimli konseriyle, yapmak için doğduğu şarkıcılık kulvarına tekrar geçtiğinde, tam 31 tane berbat film çekmiş olacak.  Şimdi bu filmler Elvis severler için klasik filmler olarak değerlendirilse de o zamanlar berbat oldukları söylenecek.

Bu dünyaya zamanından yirmi yıl önce dünyaya gelip hapse atılmanın direğinden dönmek, hapse atılmak ya da ‘persona non grata’ ilan edilmek sadece Elvis’e mahsus değil. Zamana göre acayip dans ettikleri için değil de mezhebi inançları farklı diye bir otelde insanlar yakıldı bu ülkede Madımak isimli bir otelde.

1950’lerden çok sonra, Türkiye’de, Ezhel isimli bir rap’çi hapse atıldı. Hapisten küllerinden doğarak çıktığında ona kendi doğrularını söyleyebilmesi ya da tabiri caizse Elvis gibi dans edebilmesi için bu ülkeyi terk etmesi gerekecekti. Çünkü ülkesinin kafa yapısı ondan yirmi yıl geride olan sanatçılar kervanına üyeydi.

***

Elvis, ‘Love me tender’ dediği zaman, ben bana dediğini düşünüyorum, o ona dediğini düşünüyor. Dünyada kimse yok yalnız Elvis ve ben. Yalnız Elvis ve o. İçten duyulan, yürek titreten saf ve tertemiz karşılıksız aşk bu.

Filmi izlerken, izlerken değil, şarkılar arasındaki diyaloglarla bezeli bu görsel şöleni ciğerlerinizde hissederken, yönetmenin görüntü sanatları kadar ses sanatlarında da hâkim olduğuna kanaat getiriyorsunuz.

Yönetmenin adına bakıyorum hemen. Kim bu Baz Luhrmann? Avustralyalı yazar, yönetmen ve yapımcı. Fakat sadece film yok portföyünde; film, TV, opera, tiyatro, müzik ve her türlü ses kayıt endüstrisi var. “Bir hikâye anlatıcı olarak pop-kültürün bir öncüsüdür ve farklı rakımlarda seyreden faklı kültürleri şahsına münhasır bir dili olan ses ve görsellikle birleştiren kişidir” diyor IMDb’de yönetmeni tanımlamak için.

Luhrmann’ın önceki filmlerini sayarsak işlerinin harikuladeliği biraz daha ortaya çıkacak.

Romeo + Juliet (1996)

Moulin Rouge (2001)

Australia (2008)

The Great Gatsby (2013)

***

Filmdeki şarkılardan diyaloglara geçişler tüylerinizi diken diken ederken, şarkılardaki tutkulu sözler kalbinizi sümüklü bir mendil gibi paramparça ediyor. Elvis dünya kurulalı beri, dünyaya kendi gibi biri gelmediğini nereden bilebilirdi? Amerika’da siyah ve beyazların aynı mekânlara alınmadığı, aynı okullara gidemediği ‘discrimination- ayrımcılık’ yıllarında siyahî insanların mahallesinde, onların şarkıları, ağıtları ve gospelleriyle beslenerek büyümüş beyaz bir çocuk Elvis. Beyaz değil altın bir çocuk aslında. Ama değerinin altın üzerinden hesaplanacağını kendi de bilmiyor. Bir tek Colonel Tom Parker denen şov dünyasını avucunun içi gibi bilen sinsi bir adam anlıyor çocuğun altın olduğunu. O da nalıncı keseri gibi hep bana hep bana diyerek hep kendine yontuyor bu altın madenini. Delikanlıyı sömürüyor. Yıllarca Elvis’in kazandığının yarısını kendine alıyor. Kumar borçları yüzünden Elvis’i bir yarış atı gibi koşturuyor da koşturuyor.

Ama bu büyüklükteki hiçbir acı boşuna çekilmedi bu dünyada. Acıyı çeken kişilerden, kendinden sonra gelecek nesillere gani gani ibret ve bu acılardan doğan şarkı/film/hikâye/şiirlerle gani gani nimet kaldı.

Tina Turner’ın bile kocası tarafından cinsel tacize uğramış olabileceği bilgisi kim bilir kaç genç kadının hayatını kurtardı. Kaç genç kadın bu bilgiden feyz alarak kendisine sürekli mobbing uygulayan erkekten kurtuldu. Kim bilir?

Bu kadar halka mal olmuş, insanlığa bu kadar büyük sanat eserleri bırakmış meşhur hayatların çoğunun bir yerinde büyük acılar çekildiğine şahit oluyoruz. Tina gibi… Müslüm gibi… Amy gibi… Bergen gibi… Nazım gibi… Maalesef ve iyi ki bu damardan beslenmişler. Acılarını bir şekilde dışa vurabilmişler. Bir rahibin çocukken Elvis’e dediği gibi eğer konuşamıyorlarsa şarkı söylemişler. Bu şarkıların beslendiği damar, dinlerken halk arasında ‘damar bu şarkı’ dediğimiz şarkıları doğurmuş. Çünkü içlerini dışa vurabilmişler. Acılarını gizleyip onlardan utanmak yerine, acılarının üzerine basıp oradan göklere yükselmeyi başarabilmişler. Yapmacıksız sanatın takdiri halk tarafından her zaman içtenlikle yapılır. Efsaneler her zaman kalplerde yaşar.

***

Sanatçıların Elvis filminin soundtrack albümündeki saygı duruşuna ve başroldeki Austin Butler’ın da Elvis’in şarkılarını başarıyla seslendirdiğine değinmeden geçemezdim. O yüzden soundtrack albümünde yer alan şarkıcıları ve şarkılarını sıraladım. Dinlemek sizden olsun…

Doja Cat – Vegas

Eminem & CeeLo Green – The King and I

Swae Lee & Diplo – Tupelo Shuffle

Elvis Presley & Stuart Price – I gotta Feelin’ in My Body

Elvis Presley & PNAU – Don’t Fly Away

Kacey Musgraves – Can’t Help Falling in Love

Elvis Presley & Nardo Wick – Product of the Ghetto

Måneskin – If I Can Dream

Stevie Nicks  & Chris Isaak – Cotton Candy Land

Austin Butler – Baby, Let’s Play House

Shonka Dukureh – Hound Dog

Les Green – Tutti Frutti

Yola – Strange Things Are Happening Every Day

Austin Butler – Hound Dog

Denzel Curry – Let It All Hang Out

Austin Butler – Trouble

Lenesha Randolph – I Got A Feeling in My Body

Elvis Presley & Tame Impala – Edge of Reality

Jazmine Sullivan – Sometimes I Feel Like A Motherless Child

Elvis Presley & Jack White – Power of My Life

Austin Butler & Elvis Presley – Vegas Rehearsal

Paravi – Suspicious Minds

***

Elvis olmasaydı rock’n’roll müzik nasıl olurdu acaba? Sarısı olmayan Van Gogh gibi…  Michelangelo’suz kilise duvarları gibi… Coco Chanel’siz moda dünyası gibi… Einstein’siz bilim dünyası gibi olurdu herhalde… Dans edişindeki tutku, vizyon ve kabiliyeti, sahne şovları ve şarkılarında da ön olana çıkarınca geriye tek bir kelimeyle tanımlanan müthiş bir adam çıkıyor ortaya: KRAL.

Filmde Elvis’in kıvrak ayak hareketlerinin Michael Jackson’a öncülük ettiğini girebiliyorsunuz desem, ne dersiniz? Kralın kızıyla mutsuz da olsa bir evlilik yapan Jackson, şüphesiz ki onun en büyük hayranlarından biriydi.

***

Filmin hikâyesini anlatmak ve anlatırken spoiler vermek diye bir derdim yok; filmi izlemenizi şiddetle tavsiye etmekten başka tabii ki. Bu dünyaya bir Elvis geldi ve meşhur ‘Elvis has left the building – Elvis binayı terk etti’ cümlesiyle bu dünyayı ve bizi terk etti. Ama arkasında kocaman bir müzik alemini on yıllarca besleyecek kadar şarkı ve sürekli taklit edilerek aslını yaşatacak olan muhteşem bir tarz bıraktı.

Ne derler:

Long live rock’n’roll / Çok yaşa rock’n’roll!

Long live The King of rock’n’roll! / Çok yaşa rock’n’roll kralı!’’